زندگي را درآسمان آبي چشمانش حس كردم

ناگهان....

پاييز عشقم از راه رسيد

آري رفت ولي هنوز قلبم براي اوست

برنگرد !!!

 که بر نمی گردی تو هیچوقت ...

 نمی خواهمم داشته باشمت، نترس

 فقط بیا

 در خزان خواسته هام

                کمی قدم بزن

                              تا ببینمت

 
 دلم برای راه رفتنت تنگ شده است...

تمام ستاره های دلم

بهانه دار بوسه بر قدمهات می مانند

این شعر ها در من تو را جستجو میکنند

و من

تهی تر از آنم که

از خود خودی نشان دهم

                                           که این چنین من سپردم

                 چه ارامشی را یافت در این سیاهی و سکوت که من یافتم

                           چه فاصله ی سردی است از من تا ستاره ها

                                                  تا عمق وجود شب

                                           ای سزاوار تندیس حرفهایم

                        کاش واژه ها قدری با تو  سر کشی لحظه ها را به نوشتن ارامش وا می داشتند

                 و این چنین ناکامی ارزویم را به حقیقتی تلخ نمی سپردند

                        و من چه اسان وار به تماشای این تکرار نشسته ام

                                                 ای سزاوار ترین

                               چه سکوتی است هر شب تو را با من 

                     و چه رازی است در نگاهم به نگاه رویایی تو ... مهربانم

                                       و چه دوست میدارم تو را

                                        تو در ابتدا و انتهای جملات به سراغم می آیی

                    همیشه اینگونه بوده ، به یاد تو شروع شد تا اکنون

                                      می بینی چگونه با نوشتن غریبه شده ام...

                                                              می دانم که نمی دانی !

                         می دانی همیشه منتظر بوده ام ؟!

                             می دانی سخت شکستم هر بار که در تو تکرار شدم ؟!

                                                  آه...چه تکرار لذت بخشی

                                  نه..می دانم که نمی دانی

              سرگیجه ی عجیبی دارم،فکر می کنم که چشمهایم ضعیف تر شده اند،

                                             باران می بارد ...

                                                      و من همچنان عاشق بارانم

               ناخن هایم را که لاک می زنم اشکهایم بی درنگ آنها را خشک می کند

                                      ، فکر می کنم

                   و آنقدر فکر کرده ام که احساس میکنم مژه هایم سبک شده اند

                                              حست را پنهان می کنی !

                                    اما می دانم..من تو را می دانم ،

                حسی را که در قلب نازنینت با غرور بلندت پنهان کرده ای

                                              .............را می دانم

                                گر چه غرورم را به غرورت بخشیدم اما...

                                                            .

                                                            .

                    بوی باران حس عجیبی به حضور بی حضورت می بخشد

                                         و مرا بیشتر عاشق می کند

       .....و نگاه می کنیم به ساعتمان

                            ـ گذر می کنیم پهلو از پهلو ـ

                                                        زمان چه زود می گذرد؟!!!

               یعنی اینکه:

                                  ندیده ام تو را......

اين بار حكايت از آرامشي بي منتها دارد

دل نوشته هاي دل بي قرارم

به خاطر امين ترين ميهمان

امين ترين واژه ها را مي نويسم

از امروز تا هميشه

و در ييلاق حضورش

نگاهم را

رو به سوي مهرش... كوچ خواهم داد

              و گهگاه که کنارم نيستي حتی خالي‌ام از هيچ‌چيز!!

نه تقصیر من است نه تو

خیلی وقت است که "عمو زنجیرباف "

- از روی عادت- زنجیر میان قلب‌هایمان را بافته

با صدای غریب عشق...

از دلتنگی هایم

از غربتی که در عمق چشمانم سوسو میزند

.

.

.

میخواهم عاشق بمانم

اما

.

.

.

با کدام دل

با دلی پر از دلتنگی؟؟

قرار بود فقط طناب‌کــِشي کنيم
يک کم تو بکـِـشي
يک کم من
شايد بهم برسيم

قرارمان ساده بود
مثل سادگي چشمانت
وقتي نگاهم مي‌کردي
با کمی چاشنی لبخند

من کـشيدم
بیش از توانم
حتا گاهی به جای تو
اما
تو نکـشيدي سهمت را
از اين همه طناب
همان داوری که سوت آغاز را زد
سوت پایان را هم می‌زند...
.
.  
.

عشق عمیق که بشود به عقل می‌رسد...!